Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Σε μια μεριά του μπάνιου, μπροστά από την τουαλέτα, σε ένα
καλάθι, έχω βάλει μια συλλογή από κοχύλια, μικρά και μεγάλα, που κατά καιρούς
μου χάριζαν μαζί με το «ευχαριστώ» τους ασθενείς στο νοσοκομείο που εργαζόμουν,
όταν έφευγαν θεραπευμένοι από τη κλινική που διηύθυνα.
Καθώς καθόμουν, λοιπόν, στην τουαλέτα και κοιτούσα μπροστά
μου τα κοχύλια, θαυμάζοντας την ποικιλία στα σχήματα και τα σχέδια που είχαν
επάνω τους, συνειδητοποίησα ξαφνικά πως αυτά ήταν τα σπίτια μικρών θαλάσσιων
πλασμάτων… Όχι πως δεν το γνώριζα βέβαια αυτό πάντα, αλλά το σημερινό πρωϊνό αυτή η συνειδητοποίηση είχε κάτι το διαφορετικό. Με έκανε να ανατριχιάσω…
Τα μικρά αυτά πλάσματα έχουν τη γνώση να φτιάχνουν με τόση
μαεστρία σπίτια όμορφα για την προστασία τους από τους εχθρούς, σκέφτηκα, παρατηρώντας την τελειότητα στα σχήματα, τα χρώματα και τα σχέδια που είχαν επάνω τους τα κοχύλια. Ο δικός
τους ανύπαρκτος εγκέφαλος τα σχεδιάζει αυτά με μαθηματικούς κανόνες και γεωμετρία;
Ή κάτι άλλο έξω από την υλική τους πραγματικότητα, τα προγραμματίζει;;;
Και αν αυτό συμβαίνει με εκείνα, τι είναι αυτό που κάνει εμάς
να πιστεύουμε πως ο δικός μας μικρός εγκέφαλος μπορεί να κανονίζει και να
προγραμματίζει την εικονική πραγματικότητα που ονομάζουμε «ζωή» μας μόνος του
δίχως να επεμβαίνει κάτι άλλο έξω από εμάς;;;
Δηλαδή τα φυτά, τα υπόλοιπα ζώα θαλασσινά και στεριανά, μικρά
και μεγάλα, όλα προγραμματίζονται από κάτι σοφότερο, που υπάρχει έξω από την
υλική τους πραγματικότητα, εκτός από εμάς τους ανθρώπους;
Πόσο ανόητη μπορεί να είναι μία τέτοια σκέψη; Πώς είναι
δυνατόν να την υποστηρίζουν με φανατισμό ώριμοι νευροεπιστήμονες;
Ο εγκέφαλός μας όσο εξελιγμένος κι αν είναι, δεν παύει να
είναι ένα όργανο, μέρος του υλικού μας σώματος, με πεπερασμένες ικανότητες. Ο
προγραμματιστής δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα στην εικονική πραγματικότητα που
δημιουργεί, (ούτε και το κομπιούτερ του) μας λέει ο φυσικός της εποχής μας Thomas Campbell στο
βιβλίο του My big TOE… Οπότε;;;
Τα κοχύλια μου σήμερα βασάνισαν αρκετά τον νου μου και μου
υπενθύμισαν τον σοβαρό εδώ και χρόνια προβληματισμό μου πάνω στο θέμα της πηγής
και του προγραμματισμού της ζωής, που προσπαθώ μάταια να πάψω να σκέφτομαι, φοβούμενη πως δεν πρόκειται να πάρω ποτέ τις απαντήσεις που περιμένω…
Με αγάπη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου