Γεια σας φίλες και φίλοι
Δύο τα κύρια προβλήματα της εποχής: ο πόλεμος στη μέση ανατολή, και η βία στα παιδιά.
Για το πρώτο δεν αισθάνομαι κατάλληλη να μιλήσω. Το δεύτερο
πρόβλημα όμως, έχει απόλυτη σχέση με το στρες με το οποίο ασχολούμαι εδώ και
χρόνια.
Πριν λίγα χρόνια, στην εποχή του γνωστού ιού με τα προβλήματα
που αντιμετωπίσαμε τότε, είχα προειδοποιήσει με αναρτήσεις μου πως θα ζούσαμε
σύντομα αύξηση της βίας στους νέους ανθρώπους. Και δεν έπεσα έξω…
Η βία είναι αποτέλεσμα της αντίδρασης του στρες όταν δεν μπορεί
αυτή να εκτονωθεί με άλλους φυσικούς τρόπους. Οι ορμόνες και οι φλεγμονώδεις
ουσίες που παράγονται κατά την αντίδραση του στρες καταναλώνονται είτε
με «πάλη» (βία) είτε με «φυγή» (εθισμοί).
Είναι φτιαγμένη αυτή η αντίδραση για να κάνει ισχυρό το ζώο
(όλα τα θηλαστικά, όπως και τον άνθρωπο) να παλέψει με κάποιο εχθρό που το
απειλεί (πάλη), ή να τρέξει μακριά του να γλυτώσει (φυγή). Όταν όμως ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται άμεσα με πάλη,
και η αντίδραση του στρες συνεχίζει για διάφορους λόγους να διεγείρεται, η βία
είναι ένα αποτέλεσμα που δεν μπορεί να αποφευχθεί, όπως και οι εθισμοί.
Η αντιμετώπιση της αντίδρασης του στρες στη νεανική ηλικία,
εκτός από τη σωστή διατροφή, χρειάζεται και συχνή άσκηση, παιχνίδι και τακτική επαφή
με φίλους και τη φύση.
Οι συνθήκες της εποχής του ιού, με την απομόνωση των παιδιών
και το κλείσιμό τους στα σπίτια τους, ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να κάνει
κάποιος για τα νιάτα μέσα στο πολύ στρες εκείνης της εποχής, το οποίο μάλιστα
φρόντιζαν οι υπεύθυνοι να γίνεται όλο και περισσότερο, σπέρνοντας όλο και
μεγαλύτερο φόβο…
Η αύξηση της βίας στις νεαρές ηλικίες ήταν αναπόφευκτη, ιδιαίτερα
στα παιδιά που ζουν σε πόλεις. Είχα μιλήσει αρκετές φορές γι αυτό το θέμα, αλλά
όπως ξέρετε κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Τώρα στα ΜΜΕ συζητάνε συνεχώς για τα
περιστατικά βίας στα σχολεία, και ψάχνουν μιλώντας με ψυχολόγους το «γιατί»… Η κοροϊδία σε όλο της το μεγαλείο!
Αναγκάσαμε εδώ και χρόνια τα νέα παιδιά να ζουν σε αφιλόξενες πόλεις,
μακριά από τη φύση και τις ευεργετικές της ιδιότητες, κλεισμένα σε σπίτια «κουτιά».
Και την εποχή του ιού, τα αναγκάσαμε να μην βγαίνουν έξω με τους φίλους τους,
να μην τους βλέπουν ούτε στο σχολείο, να μην μπορούν να παίξουν λίγο έξω και να
αθληθούν. Τα εμβολιάσαμε με σκευάσματα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Ταυτόχρονα
τα φοβίσαμε όσο περισσότερο μπορούσαμε πως μπορεί να πεθάνουν και τα αφήσαμε
στη μοίρα τους…
Φτιάχνουμε δηλαδή ανθρώπους προβληματικούς ψυχικά, για το καλό μας…
Τι δεν καταλαβαίνετε ;;;
Με αγάπη
