Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Στις αισθήσεις μας, λοιπόν, πέφτουν συνεχώς σήματα από το
περιβάλλον, άλλα από τα οποία εκείνες τα λαμβάνουν και τα στέλνουν στον εγκέφαλο
ώστε να τα αντιληφθούμε και άλλα τα αγνοούν, γιατί οι δυνατότητές τους είναι
περιορισμένες. Αδυνατούν να λάβουν όλα τα σήματα που φτάνουν επάνω τους. Όσο
πιο ψηλά στην εξέλιξη των ειδών είναι ένα
ζώο, τόσο περισσότερα σήματα λαμβάνουν τα αισθητήρια όργανά του. Ο άνθρωπος,
δηλαδή, είναι ανάμεσα στα ζωντανά της γης ο πιο τυχερός γιατί οι αισθήσεις του
έχουν τις περισσότερες δυνατότητες από όλα τα άλλα ζώα, Ωστόσο δεν του δίνουν
αυτές την πραγματική εικόνα που υπάρχει γύρω του, γιατί δεν μπορούν να λάβουν όλα
τα σήματα που φτάνουν σε αυτές, παρά μόνον ένα μέρος τους.
Και αυτό, όμως, το «μέρος» δεν περνάει όλο στον εγκέφαλο
προκειμένου να γίνει αντιληπτό από εμάς. Γιατί ο εγκέφαλός μας, όσο κι αν έχει
εξελιχθεί, παραμένει ένα όργανο με περιορισμένες ικανότητες. Ως ένα βιολογικό
κομπιούτερ δεν μπορεί να επεξεργαστεί παρά μόνον έναν περιορισμένο αριθμό
σημάτων. Γι αυτό τα σήματα που λαμβάνουν οι αισθήσεις μας περνούν στη συνέχεια
από τον έλεγχο του RAS
(Αρχικά του Reticular Activating System). Πρόκειται για μία ομάδα νευρικών
κυττάρων στη βάση του εγκεφάλου που ελέγχει ποια σήματα από τα αισθητήρια
όργανά μας θα περάσουν μέσα στον εγκέφαλο ώστε να τα αντιληφθούμε. Και τα
σήματα που μπορούν να περάσουν είναι σύμφωνα με τις έρευνες, 40 – 50 /sec…
Αυτά τα περιορισμένα σε αριθμό σήματα δημιουργούν αυτό που εμείς
ονομάζουμε «πραγματικότητά μας». Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η πραγματικότητα δεν
είναι παρά ένα μικρό μόνον μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης…
Ο έλεγχος των σημάτων από το RAS γίνεται με βάση 3 κριτήρια: Περνούν
όσα έχουν σχέση με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης (φόβοι), όσα δεν είναι γνωστά
(δεν έχουν ξαναπεράσει πολλές φορές δηλαδή) και όσα εμείς θεωρούμε σημαντικά.
Αυτά είναι τα κριτήρια που καθορίζουν την «πραγματικότητά
μας». Είναι αυτή φτιαγμένη, δηλαδή, από νέες άγνωστες πληροφορίες, τους φόβους μας
και ότι εμείς θεωρούμε σημαντικό.
Σας παρακαλώ προσέξτε αυτές τις πληροφορίες. Καθορίζουν
αυτές της ζωή μας, δίχως να το αντιλαμβανόμαστε.
1. Ότι φοβόμαστε θα το αντιλαμβανόμαστε, για να μπορούμε να
προστατευτούμε από αυτό.
2. Ότι γνωρίζουμε δεν θα το αντιλαμβανόμαστε μετά από λίγο,
για να μπορέσει να περάσει νέα σήματα ο εγκέφαλός μας, αφού μας είναι ήδη γνωστό το
ερέθισμα. Εξ αιτίας αυτού του κριτηρίου, φτάνουν στο τέλος τους οι έρωτες,
αφού η επαφή με το αντικείμενο του έρωτά μας παύει να διεγείρει μετά από λίγο
τον εγκέφαλό μας (καθαρή βιολογία…).
3. Ότι θεωρούμε σημαντικό θα αποτελεί την πραγματικότητά μας.
Αν κάποιοι θεωρούν σημαντικούς τους φόβους τους, οδηγούνται με μαθηματική
ακρίβεια στην γνωστή «αγχώδη συνδρομή»…
Γι αυτό το τελευταίο πρέπει να προσθέσω μία ακόμη
ενδιαφέρουσα πληροφορία που θα ολοκληρώσει το παζλ της ζωής μας :
Όταν κάνουμε σκέψεις διάφορες, λειτουργεί μία ομάδα νευρικών
κυττάρων στον εγκέφαλό μας που ονομάζεται DMN (Default Mode Network). Αυτά τα κύτταρα μπαινοβγαίνουν
στη μνήμη μας όσο ασχολούμαστε με τις σκέψεις μας, και βγάζουν από εκεί φόβους μας,
για να μας προφυλάξουν ώστε οι σκέψεις μας να μην αποβούν εις βάρος της ζωής μας…Να
σκεφτόμαστε, «λογικά», όπως νομίζουμε…
Το κακό είναι, όμως, πως όταν το DMN λειτουργεί, εμποδίζεται η λειτουργία
μιας άλλης ομάδας νευρικών κυττάρων που ονομάζεται Saliens και
είναι υπεύθυνη να διακρίνει γύρω μας τα σημαντικά γι εμάς πράγματα!!!
Με τις πολλές σκέψεις δηλαδή, αυξάνεται το άγχος μας και δεν
διακρίνουμε γύρω μας τα σημαντικά γι εμάς πράγματα, ώστε να ασχοληθούμε με αυτά
και να ομορφύνει η ζωή μας…
Σας παρακαλώ σκεφθείτε λίγο όλα τα πιο πάνω. Παρατηρείστε τη
δική σας ζωή, δείτε πώς τα πιο πάνω την επηρεάζουν και αναλάβετε την ευθύνη να
την κάνετε καλύτερη.
Με αγάπη




